เมื่อวาน(15apr)เปนวันที่มันสุดๆ ปายเล่นสงกรานทีสีลมมาอ่ะ เจอเพื่อนเพียบเรย ^^

ตอนแรกนะ ก้อมีคุนนู๋พีมาบอกว่า น่ากลัวนะแกอย่าปายเรยมานมะดีหรอก เหอะๆๆ ไม่เหนจาน่ากลัวเรย  มะเหนมีอารัย(แค่โดนรุมสกรัมป้ายแป้งและขโมยขันเอ๊งงง)  หนุกจาตายด้วยซ้ำ อิอิ  เจอเพื่อนเยอะแยะ

yesterday 15 apr 2006

ก้อนะด้วยความอยากเล่นมาก อุดส่าลงทุนตั้ง นาฬิกาปลุกแต่เช้า (9 โมงอ่ะ) เพื่อจาลุกขึ้นมาขอพ่อปายเล่นสงกราน พอพ่อให้ไปแล้วก้อ หลับต่อ 555+ จนถึงสิบเอ็ดโมงกว่า (ก้อเมื่อวานเล่นนอนเกือบตีสีอ่ะ ให้ตื่นเรวก้อมะหวาย น็อค) ก้อ สปีดแตกอาบน้ำแต่งตัว แล้วก้อปายกินข้าวกะ ครอบครัว ^^ พอกินไปได้ยังไม่ครึ่งจานเลย ไอ้ไทรก้อโทรมาเร่งบอกว่าให้รีบๆ ออกมาได้แล้ว ไอ้เฉื่อยเค้าเล่นกานแล้ว เราก้อเลย สปีดแตกกินข้าว แทบไม่รุ้รส (แต่ก้อดีแล้วเพราะแม่กะพ่อบอกว่ามะค่อยอร่อยหรอก 55+)

กินข้าวเส็ดก้อดิ่งกลับบ้านปายเปี่ยนเสื้ออ่ะ เปนเสื้อสีน้ำตาล volcom หนาเตอะ ร้อนโคด (โดนพ่อบังคับใส่หน่ะ มิช่ายรายหรอก) แล้วดันซวยมะมีกางเกงขาสั้นสีเข้ม เพราะดันเสร่อใส่ไปเมื่อวาน แล้วมันซักมะทัน (ซวยจิงๆ T0T) ก้อเลยต้องใส่กางเกงขาสั้นสีขาวปายแล้วใส่กางเกงยืดสีดำข้างในอีกตัว ร้อนแบบสุดๆอ่ะ พอแต่งตัวเส็ดอย่างรวดเรว แล้วก้อพอก sun block ไปเกือบๆ ขวด ก้อได้ฤกษ์ ออกเดินทาง พ่อก้อ ขับรดปายส่งที่ bts อ่อนนุชอ่ะ แล้วก้อขึ้น bts ปายลง ศาลาแดง รอ ไอ้ไทร

พอมันมาก้อลงปายที่สีลม พอลงปายถึงไอ้ไทรก้อซื้อปืนฉีดน้ำมาอัน กะแป้ง อ่ะ เดินไปปามานสามก้าวเองมั้ง มีครัยก้อมะรุ้ เอา แป้งมาทาหน้า เข้าตาเต็มๆ เลยต้องจำจัย ถอดคอนแทค เลน ทิ้ง T0T เลยมองไม่เหนหน้าครัยเท่าหร่ายเลย

แล้วก้อเดินเล่นปายเรื่อยๆ อ่ะเจอ เพื่อนที่ รร เต็มเลย เจอเกือบครบชั้นได้มั้ง มากันเพียบ (ยกเว้นห้องเรามีเรามาคนเดียว ชิ) เดินไปเล่นแป๊ปนึง ก้อนะโดนแป้งเยอะโคด ไม่รุ้มันจามาป้ายรัยมากมาย หน้าไม่มีที่ให้ป้ายแล้วก้อ อพยพ ปายป้ายแขน เออ ป้ายกานเข้าปาย พอมานเยอะมากๆ ก้อ ล้างออก แต่นะ ยิ่งล้างยิ่งโดน ล้างหน้าไม่ทันเกินนาที ก้อโดนป้ายอีก   ฮึ่ย สุดท้าย ก้อเลยเลิกล้างซะ เปลืองน้ำป่าวๆ แต่ก้อโดนอยุ่ดี

แล้วเล่นปายอีกซักพักก้อ ปายเจอ เล็ก เส็ดดิ เจอคนรุ้จัก ป้ายซะ 555+ (แต่แร้วก้อโดนป้ายกลับ) แล้วพอเดินไปต่อ เจออิ๋วอยุ่กะน้องญา ก้อเลยชวนปายด้วยกาน เดินไปอีก ก้อเจอ พี่มูสอีก ไม่รุ้วันนี้มันวันอารัย วันรวมญาติรึไงวะ เจอ ตั้งกะ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ แถมยังเจอ เพื่อนน้องอีก เจอมานเข้าไป แต่ก้อนะ ยิ่งเจอเยอะก้อยิ่งมัน ป้ายไอ้คนรุ้จักนี่แหระ มันสุดๆ 55+

พอเล่นปายถึงปามาน สี่ห้าโมง ลมมานแรงอ่ะ โคดหนาว สั่นแหง่กๆ ก้อเลย เดินไปซื้อน้ำมาล้างตัว น้ำที่ล้างแมร่งก้อเย็นพระเจ้าอ่ะ ราดไปสามขวดได้มั้ง ราดตั้งกะหัวลงปาย ยันเท้า เกือบแข็งตายอยุ่และ ไปนั่งสั่นแหง่กๆ อยุ่อีกซักพักก้อกลับบ้านอ่ะ

 

พอกลับบ้านมาก้อนะ ตัวร้อนนิดหน่อย  พ่อก้อเลยบังคับให้ซัดยา พาราปายสองเม็ดกะยาลดน้ำมูกอีกเม็ด และยารัยอีกอันไม่รุ้ เข้าไป กันหวัดกิน ซึ่งก้อได้ผลดีเหมือนกาน เพราะวันนี้ตื่นมาแค่คัดจมูก น้ำมูกไหล เล็กน้อย ไม่ถึงกะเปนไข้อ่ะนะ แต่นะก้อถือว่าคุ้ม เพราะเมื่อวานมันมากๆอ่ะ  เด๋วปีหน้า ไอ้ไทรมันบอกวาจามาอีก แล้วจาลาก เรากะรี่ปายด้วย นั่งรถกระบะ เล่นกานอ่ะ แล้วพอปายเล่าให้ไอ้พิมฟังว่าหนุกดี มันก้อบอกว่าเด๋วปีหน้าจามาด้วย (รุ้สึกเหมือนตัวเองเปนหนูทดลองเลย พอมาลองเล่นแล้วมะมีอารัย คนอื่นถึงจามาเล่น เชอะๆ )

แต่น่าเสียดายชามัดที่มะได้ถ่ายรูปความเลอะเทอะสุดอุบาดของตัวเองตอนเล่นสงกรานต์มาอ่ะ เพราะพ่อไม่ให้เอากล้องปาย (ขืนเอาไปได้เจ๊งแน่นอนๆ) อยากรุ้ว่าเปนไงก้อจินตนาการกันเอาเองละกันนะยะ หน้ากะคอมีแต่แป้งสีขาว กะ สีเขียว และก้อสีชมพู แถมแป้งเยนอีกนิดหน่อย เหอะ ตอนส่งกระจกในห้องน้ำที่ Mc นี่แทบช็อค น่าเกียดสุดๆ เลยอ่ะแถมนะเจอคนรุ้จักในสภาพนี้เพียบ(พวกนั้นเหนกันแล้วคงตกใจกานม่ายน้อย ก้อนะหน้ายางกะพะยูนขั้วโลกใต้อ่ะ)  อยากจาร้องไห้ และหัวเราะจนสติแตก เอิ๊กๆ

 

เริ่มรุ้สึกว่าพิมพ์มาเยอะโคด (ความจิงก้อรุสึกนานแล้วหล่ะ55+) ปายแระ ขี้เกียดพิมและ(ก้อมันจบแล้วไง เอิ๊กๆ)

 

p.s. เพื่อนๆ ep#4 ที่รัก คิดถึงพวกแกมากๆเลย เจอกานวันที่ 21น้า

 

พระเจ้า อยากจาบอกว่าแดด มันแรงมากๆๆ แล้วก้อนะ ต้องยืนอยุ่โคดนาน

จนจาตายมานกลางแดดนั่นหล่ะ แมร่งทัมรัยชักช้า

พอเส็ดก้อปายล่าคนเซ็นเสื้อต่อ (ได้ให้โง้งๆ เซ็นด้วยเอิ๊กๆๆ) สุกขีสุขขัง

แล้วก้อปายกินข้าวกาน ข้าววันสุดท้ายที่ รร ก้อเปน ก๊วยเตี๋ยว เป็ด

พอกินเส็ดก้อ ปายนั่งอยุ่ใต้หอนาฬิกา ทัมพิธี อำลา ม ห้า

กางเกงเล ที่ม หก ให้ม ห้าโคดน่าร้ากอ่ะ

แมร่งบอกอย่าง อี nerd มันได้เปนประธานนักเรียนอ่ะ แมร่งแอบเหม็นหน้าหว่ะ

แต่ก้อนะ ช่างเห๊อะ ไงๆ ปีหน้าเราก้อมะได้อยุ่ ต่อดูมันแล้วนิ ช่างมานๆ

 

เส็ดแล้วก้อปายเข้าพิธี ปัจฉิม ซึ่งเราว่ามันทางการปายหน่อยหว่ะ

ก้อนะ แมร่งอาจารย์ทั้งนั้น ทัมรัยบ้าๆ บอ ๆมากก้อม้ะได้

แล้วในงานเค้าก้อให้ ตัวแทน แต่ละห้องปายพูด ห้องเราน้องออปายพูดอ่ะ

แล้วมีอยุ่ห้องนึง อ่ะ คนพูดคือคนที่เล่นเปนพระ ในพิพิธเรื่อง "บ้านผีปอบ" อ่ะ พูดโคดฮาเลย

ที่บอกปามานว่า รร เรา "เล็กกว่าสนามบอลเตรียม" นั่นคือเหตุผลที่เราไม่มีสนามบอล

แล้ว รร เราจาทัมอารัยก้อสนามบาสๆๆๆๆ ตลอด ฮา ดี

แล้วก้อถึงคิวทั่น อาจารย์ๆ เค้าพูดกานต่อ นักเรียนก้อนะ ไม่ฟัง ส่วนมากก้อหลับกาน

แต่ห้องเรา เรอะ ไม่มี๊ หลับรายกาน นั่งเล่น กาน

บางตัว มันก้อนั่งเขียนเสื้อกาน บางตัว อย่างตัวนี้ (ตัวคนที่กะลังพิมอยุ่นี่) ไอ้พิม และค้ก หรือกีรติ

ก้อมานั่งถ่ายรูป เล่นทุเรดๆ กาน ถ่ายวีดีโอด้วย ขำโคดเลย

 

แล้วพอตอนที่ให้อาจารย์ผูกข้อมือให้ ก้อนะ หรี่ปายให้ทั่นบึ้ก กะ จานนวลน้อย ผูกให้

พอผูกเส็ด เค้าก้อมีฉายสไลด์ให้ดูรูปตั้งแต่ ม หนึ่งอ่ะ

โห เหนแล้วนะ โคดขำเลย ทุกคนๆเปี่ยนปายโคด ๆ แต่ก้อนะ แขกตี้งามมิเปี่ยนแปลง

 แล้วเส็ดก้อปายกินกาน รร มีน้ำ พั้นช์ ให้

ซึ่งเปนน้ำที่ อร่อยที่สุดที่รร เคยทัมให้กิน (แล้วดันมาทัมให้วันสุดท้าย)เจริญๆ

พอเส็ด ก้อขึ้นห้องกาน แล้วไอ้ไทรมันก้อโทรมา บอกให้ลงไปหาเอา เฟรนด์ชิบมาให้

ก้อลงปายแล้วไทรกะรี่ก้อเลยเขียนเสื้อให้ (ไอ้ตัวที่ช้านใส่อยุ่หน่ะแหละ)

เขียนว่ารัยน่ะเหรอ หึหึหึ เป็นความลับ

เส็ดแล้วก้อให้พี่ม้งเขียนด้วย พอเส็ดขึ้นห้องกานไอ้พวกบนห้องมันก้อนะ มาเขียนกานต่อๆ

เขียนกานอย่างเมามันส์บนห้องอ่ะนะ วนเขียนกานอย่างเมามัน เริ่มจากอีหูแดงแหละ

เดินเข้ามาในห้องพวกแกเขียนให้หน่อยดิ พวกเราก้อนะ แหม.. ขอแล้วก้อต้องสนอง

รุมเขียนกันอย่างเมามันส์

 

เขียนกานจนเสื้อไม่มีที่เขียนแล้ว (ที่อยุ่บนเสื้อแต่ละคนนี่มันช่าง ไม่มีสาระอารัยเลย

แต่ก้อนะ เขียนกันเอามันส์ เอาฮาอ่ะ) อาจารย์ขึ้นมาพอดีก้อเลย ไปถ่ายรูปกะอาจาน

รักอาจารย์ นวลน้อยมากมายเลยนาคะๆ รักมากๆๆ

แล้วก่อนกลับก้อนะ ถ่ายรูปซักหน่อยๆนึง แล้วก้อกลับบ้านกาน

กลับมันทั้งสภาพ งั้นแหละ เสื้อเต็มปายด้วยกานโดนเขียน

แต่ก้อนะจาเปนรายปาย กลับด้วยกัน ห้าหกคน เสื้อสภาพนั้นกานทั้งนั้น

มีแต่ไอ้หูแดงแหละม่ายยอมกลับง้าน เอาเสื้อมาเปี่ยน เชอะ.. กลัวราย จาอายเพื่อ...

 

แต่ก้อนะไม่ค่อยเส้า เท่าที่คิดอ่ะนะ

ก้อเรามีความรุ้สึกว่า ถึงจาจบ แต่ห้องเราก้อเจอกานอยุ่แล้วหล่ะ

ที่ไม่ร้องไห้อะ ไม่ใช่ว่าไม่รักพวกแกนะ รักพวกแกมากมายอ่ะ

อยุ่ด้วยกันห้องเดียวกาน ม ตั้ง หก ปี เล่นกัน ด่ากัน ทะเลาะกัน งอนกัน

ง้อกัน มาตั้งแต่ ม หนึ่ง จนถึงตอนนี้อะ อาจารย์ ประจำชั้นแต่ละคน ตั้งกะ

จาน มรพรรณ ตอน ม หนึ่ง เจ๊ ผ่อง ม สองกะม สาม อาจานนวลน้อย ม สี่

จานสมลัก ม ห้า แล้วก้อ มา อาจานนวลน้อยอีก ตอน ม หก เนี่ย

 

มันคงอยุ่ด้วยกันนานจนไม่คิดเราจาต้องจากกันซ้าที จบ ม หก แล้วแล้วไงอ่ะ

ถึงมันจาเส้านะ แต่ก้อไม่ได้หมายความว่า เราไม่ได้เปนเพื่อนกันแล้วนิ 

พวกเราก้อยังเปนเพื่อนกานอยุ่เหมือนเดิมอ่ะ

ถึงจาจบ จาก โรงเรียน นี้แล้ว

เราก้อยังรักพวกแกเหมือนเดิมไม่เปี่ยนแปลงอ่ะ

 

รักพวกแกมากมาย (จุ๊บส์ๆ เอิ๊กๆ)

แอน พี พิณ นัทชา ไชยุด หูแดง บุ๋ม โอม เตย ป๋วย แอร์ พุ่ม ค้ก(กีรติ) หมูเดือด โคล่อน ไอ้พิม นุ ไนซ์ น้องออ and me

 

 EP4/ 330 Fr!endZ 4EvEr

 

ป.ล. ตอนกลางคืนกลับมาเล่นเอ็มมีคนบอกเราว่าไหมพรมที่เราถักให้มีแต่คนชมว่าสวย เอิ๊กๆ เรานี่ช่างเก่งจิงๆ